Το Knockout πριν τα Knockout

Αν και τα νοκαουτ αρχίζουν επισήμως, πολλές ομάδες όπως η Ελλάδα, αλλά και η Ισπανία, καλούνται να βρεθούν πρόωρα σε ένα ματς που έχει εξίσου πίεση και σημασία με έναν αγώνα KO.  

Πως φτάσαμε σε αυτή τη θέση?

Με λίγα λόγια, το ματς με την Βοσνία. Μετά την νίκη μας με την Ιταλία και την ήττα της Ισπανίας με την Γεωργία, φαινόταν ότι η Ελλάδα είχε καθαρό δρόμο για την πρώτη θέση, ή στην χειρότερη περίπτωση, δεύτερη θέση. Τώρα, υπάρχει περίπτωση να βγούμε και τέταρτη...

Τι έγινε λοιπόν σε αυτό το ματς με Βοσνία; Η Ελλάδα χωρίς τον Γιάννη Αντετοκούμπο, έκανε ένα από τα χειρότερα της ματς. Η Βοσνία δεν είναι καλή ομάδα. Εμείς την κάναμε να μοιάζει καλή. Ή τουλάχιστον, αυτό έγινε μετά το πρώτο δεκάλεπτο, όπου η εθνική μας έπαιξε καλά και φαινόταν ότι έχει τον απόλυτο έλεγχο του αγώνα. Μετά το 12το λεπτό, η Ελλάδα μπήκε σε μια κατηφόρα, έφαγε ένα σερί 18-0 και χάλασε εντελώς το μυαλό της. Δεν ξέραμε πως να σταματήσουμε τον Νούρκιτς στο ποστ, ενώ η περιφεριακή μας άμυνα στον Άτιτς και στον Ρόμπερσον ήταν τραγική. Επιθετικά, πάρθηκαν πολλές λάθος αποφάσεις, κυρίως από τον Τολιόπουλο ή τον Ντόρσευ. Γενικά, δείξαμε ότι σε πολλά στοιχεία είμαστε πολύ σοφτ και ότι το mentality δεν είναι εκεί που θέλουμε. Για το υλικό που μας λείπει τα ξέραμε είδη. Δεν έχουμε κάποιον μεγάλο ποιοτικό 5, ούτε ένα καλό ψηλό γκαρντ, ανάμεσα σε άλλα. Παρόλα αυτά, ακόμα και χωρίς τον Γιάννη, τέτοιες ομάδες πρέπει να την νικάς με κλειστά τα μάτια. Αλλά...

Υπάρχουν καλές ήττες?

Η απάντηση είναι σύνθετη, Μια ήττα είναι πάντα κακή αλλά υπάρχουν μερικές ήττες που βοηθάνε στην συνέχεια στο τουρνουά. Ένα παράδειγμα είναι η Ισπανία, που πάντα έμπαινε χαλαρά στα τουρνουά, χάνοντας μερικά ματς στους ομίλους, χτίζοντας το μομέντουμ. Ή η ποδοσφαιρική Αργεντινή, που μετά από ήττα έκπληξη με την Σαουδική Αραβία πήρε το Μουντιάλ, κάτι που έκανε και η Ισπανία το 2010. Άλλα αθλήματα, αλλά εστιάζω στο ψυχολογικό aspect. Το 2014, 2015, 2022 πήγαμε undefeated στα γκρουπ, και χάσαμε νωρίς στα ΚΟ, κάτι που δεν έγινε το 1987 ή το 2005. Επίσης το να πας 9-0 σε ένα τέτοιου είδους τουρνουά μονο εύκολο δεν είναι... Υπάρχει μια σημαντική όμως λεπτομέρεια, που μάλλον μόνο λεπτομέρεια δεν είναι.  Όλα αυτά άμα νικήσουμε την Ισπανία. Αλλιώς, μιλάμε για τεράστια αποτυχία. Πως λοιπόν θα κάνουμε αυτό;

Το πλάνο εναντίον την Ισπανία:

Η Εθνική Ισπανίας μας έχει νικήσει το 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2015, 2024. Εμείς, τους έχουμε νικήσει το 2013 μόνο. Το καλό με τον αθλητισμό, είναι ότι πάντα σου δίνει την ευκαιρία να πάρεις το αίμα σου πίσω. Σήμερα μπορούμε να αφήσουμε τον μεγαλύτερο δαίμονα μας έξω. Η εθνική δεν πρέπει να μπει με αυτή την νοοτροπία πάντως. Πρέπει να δει το ματς κυνικά και να στοχεύσει της αδυναμίες, χωρίς να μπει σε κάποιον ψυχολογικό πόλεμο, κυρίως με τον εαυτό της. 

Η Ισπανία, ευτυχώς για εμάς, είναι μια ομάδα που πολλές αδυναμίες. Η πιο τρανταχτή είναι η απουσία ενός έμπειρο Point Guard που θα ελέγχει τα ηνία της Ισπανικής επίθεσης. Οι Ντε Λαρρέα και Σαιντ-Σουπερή είναι από τους πιο ταλαντούχους παίκτες στην Ευρώπη, αλλά δεν είναι ακόμα εκεί. Ο Σπανούλης λοιπόν πρέπει να βάλει πίεση εκεί, θα μου άρεσε να βάλει τον Πάνο να μαρκάρει τον άσο για μερικές κατοχές. Μετά, πρέπει να προσέξουμε τους Γιούστα, Μπριζουέλα και Πάρρα. Απο τα 2-3 της Ισπανίας οι Πουέρτο και Λόπεζ-Αρόστεγκι δεν είναι αυτόφωτοι επιθετικά, ενώ οι 3 προηγούμενη μπορούν να παράξουν κάτι. Ο Μπριζουέλα είναι ο πιο επικίνδυνος, καθώς είναι με το microwave scoring του μπορεί να φτάσει και τους 25 πόντους. Εδώ νομίζω θέλει hedge out ώστε να φύγει η μπάλα από τα χέρια του. Ο Πάρρα, παίκτης που κάνει κακό Ευρωμπάσκετ, είναι ο ποστ forward του Σκαριόλο, που μπορεί να φθίρει την Ελληνική άμυνα και να κατεβάσει το τέμπο. Πρέπει να του κόψουμε την δημιουργία εκεί με ένα μεγάλο κορμί, δηλαδή τον Παπανικολάου. Τέλος, ο Γιούστα μπορεί να λειτουργήσει ως off screen shooter, άρα πολύ απλά δεν πρέπει να τον μαρκάρει ο Ντόρσει, ο οποίος δυσκολέυετε στο να μαρκάρει τέτοιες καταστάσεις. Τέλος, αυτό που ίσως φοβάμαι περισσότερο είναι το φροντλάιν. Ο Γουίλι μπορεί να μας κάνει μεγάλη ζημιά στο ποστ, όπως ο Νούρκιτς, και ο Αλντάμα είναι ένα υπερόπλο για FIBA. Από τον πάγκο έρχεται και ο Χουάντσο, που όλοι τον ξέρουμε... Εδώ πιστεύω θέλει πολύ προσοχή στα ριμπάουντ, καθώς μπορούν να μας σκοτώσουν με επιθετικά boards. Τον Αλντάμα πρέπει να τον παίζεις πάντα με ένα χέρι πάνω του, καθώς πιστεύω ότι το handle του δεν είναι αρκετά καλό για να επιτεθεί closeout (πχ ο Φοντέκιο είναι καλύτερος από αυτόν σε αυτο το συγκεκριμένο κομμάτι). Για τον Γουίλι, πρέπει να πας στην επαφή, και έξυπνα double team. Τον Μήτογλου ή τον Κώστα μπορεί να τους νικήσει εύκολα στο 1v1. Όταν πάει στο second unit, η Ισπανία παέι με Χουάντσο και Πραντίγα μαζί στην φροντλάιν, έχει πολλά επιθετικά προβλήματα. Πρέπει να κάνουμε capitalize εκεί, καθώς αυτό του duo μπορεί να μαρκάρει (σχετικά πάντα) καλά τον Γιάννη.

Επιθετικά, πρέπει να στοχεύσουμε τα πόδια του Γουίλι. Πολύ απλά. Ο Σέντερ της Μπάρσα έχει πολλά προβλήματα στην άμυνα, τα οποία ο Γιάννης μπορεί να τα εκμεταλλευτεί στο φουλ. Λογικά, θα πρέπει να έρθουμε αντιμέτωπη σε μια είδους ζώνη α λα Σκαριόλο. Εκεί, πιστεύω ότι ο κόουτς θα έχει ετοιμάσει κάτι. Το spacing πρέπει να είναι άπταιστο, ειδικά οταν ο Χουάντσο είναι μέσα, ώστε να είναι δύσκολο για τους καλούς αμυντικούς της Ισπανίας (εκτός από τον παίκτη του ΠΑΟ είναι και οι 3 παίκτες της Βαλένσια, Lopez-Arostegui, Pradilla, Puerto που είναι έξυπνοι αμυντικοί). Τέλος, και πιο σημαντικό από όλα, τα τρίποντα. Δεν πιστεύω ότι χρειάζεται κάποιο εξήγηση εδώ πέρα...

Τα 2 μονοπάτια

Η διαφορά νίκης και ήττας μπορεί να είναι και η διαφορά ανάμεσα σε ένα μετάλλιο και μια έξοδος στην πρώτη αναμέτρηση win or go home. Από την μία (με ήττα) θα παίξεις πρώτα (λογικά) με Γαλλία, μετα με Σερβία και σε υποθετικό ημιτελικό με Γερμανία, ενώ στο άλλο μονοπάτι (νίκη) έχει Ισραήλ/Σλοβενία, Λετονία ή Λιθουανία χωρίς Γιοκουμπάιτις και μετά ντέρμπι με Τουρκία. Δύσκολα και τα δύο, αλλά, ξέρω τι απο τα δύο θέλω. Πρέπει να πάμε παιχνίδι παιχνίδι, αλλά πάντα και με μια ματιά στο πιθανό μέλλον... Must Win